Oglądając Godzilla i Kong Nowe imperium cały film zdałem sobie sprawę, że jest to standardowy, przesadnie zajęty i przeciętny hit kinowy z naprawdę niesamowitym „Wow” w postaci kulminacji „Starcia Tytanów” – demonstruje jedną z podstawowych zasad hollywoodzkiego kina kultura dzisiaj. Mianowicie: Wszystkie hity filmowe są teraz połączone!

Kong, mieszkający na Pustej Ziemi, gdzie rozgrywa się większość filmu (Pustka Ziemia to miejsce, które nigdy mi się nie podobało, ponieważ przypomina ziemską wersję piwnicy), jest podobno ostatnim z jego miły, ale odkrywa małą małpę, która w rzeczywistości wygląda jak hołd złożony milutkiemu stworzeniu z japońskiego filmu „Syn Godzilli” z 1967 roku.

Ten mały goryl prowadzi Konga do plemienia wrogich małp, żyjących w społeczeństwie niewolników, któremu przewodniczy Król Skar, zła małpa z plamistymi rudymi włosami, wysoka jak Kong i dzierżąca szkieletowy bicz z kości, który wygląda, jakby był stworzony z grzbietu węża morskiego.

Dowodzi także, jako swego rodzaju osobistą bronią masowego rażenia, gigantoidalną istotą, która przypomina stegozaura pozostawionego w zamrażarce – a tak naprawdę jego główną mocą jest promień oddechu, który może zmienić wszystko, w tym potężnego Konga, do lodu.

Innymi słowy, Kong staje twarzą w twarz z siłą dokładnie taką, jak czarny charakter z „Ghostbusters: Frozen Empire”!

Potem jest Godzilla. Spędza film przygotowując się do apokaliptycznej rozgrywki, podróżując z jednego miejsca do drugiego i pochłaniając promieniowanie, najpierw z obiektu nuklearnego, a następnie z podmorskiej bitwy z potworem o kwiatowych głowach, tak radioaktywnym, że opalizującym. Zanim Godzilla skończył z tym wszystkim, jego istota została przepełniona radioaktywną mocą do tego stopnia, że ​​​​dosłownie zmienił kolor na różowy .