Siedem lat po tym , jak Gia Coppola zwróciła marzycielsko współczujące oko na ładne, młodzieńcze marnotrawstwa swojego debiutu w liceum „Palo Alto”, powraca z „ Mainstream ”, pakując znacznie mniejszy zapas współczucia i o wiele mniej wglądu w świat. kolejny mikroetap telegenicznej, zmarnowanej młodości. Krucha, rozdrażniona satyra na celebrytę w mediach społecznościowych, jej drugi film, jak tandetny mesjasz, który tworzy w sensacji YouTube Andrew Garfielda, wkrótce staje się tym, co zamierza ujawnić: lśniącą, brzęczącą maszyną do tworzenia obrazów, która wytwarza niewiele rzeczywistej substancji, z wyjątkiem wniosku, że media społecznościowe = złe. Jasne, to banał, ale hej, jest dostarczany z nastawieniem.

Maya Hawke (wyglądająca w niektórych bardziej fantasmagorycznych ustawieniach oświetleniowych DP Autumn Duralda Arkapaw, niesamowicie jak jej matka, Uma Thurman) gra Frankie, zniechęconą młodą barmankę w klubie komediowym o niskich czynszach, gdzie pracuje u boku aspirującego pisarza i piosenkarza Jake'a (Nat Wolff, nieco zmarnowany w wyciszonej roli tęskniącego najlepszego przyjaciela). W ciągu dnia Frankie kręci się po Los Angeles, z roztargnieniem filmując małe nihilistyczne winiety, które można przesłać na jej kanał na YouTube, którego nie subskrybuje. Jeden z tych klipów przyłapuje faceta przebranego za mysz na dziedzińcu centrum handlowego, zaczepiającego przechodniów przed obrazem Kandinsky'ego, a kiedy zdaje sobie sprawę, że go filmuje, zaczyna odtwarzać to przed kamerą, w końcu głosząc antykonsumpcyjną gadkę do gromadzący się tłum i prowadzący ich w śpiewie „Eat The Art!”

Myszami jest Link (Garfield), niechlujny filozof-prorok z tajemniczą przeszłością i — co zdumiewające — nie ma telefonu komórkowego. Niemniej jednak, gdy wideo o pożeracza sztuki staje się wirusowe na małą skalę, Frankie śledzi go i razem opracowują plan, aby stać się sławnym w Internecie jako sposób na ujawnienie pustej i marnej sławy w Internecie. Widać już problemy egzystencjalne, które to rodzi.

Frankie i bardzo hiper Link (w filmie z większą ilością zgryzu Garfield zostałby oskarżony o przeżuwanie scenerii, a nawet tutaj daje mu to niezłe, zaangażowane ssanie) rekrutują Jake'a jako scenarzystę do swojego nowego projektu. Pod pseudonimem „ No One Special” Link wykonuje akrobacje i psikusy, które Frankie produkuje i edytuje, a wszystkie mają na celu nakłonienie widzów do obserwowania/polubienia/polubienia/udostępniania, a następnie zbesztania ich za to. Szybko odnosi sukcesy na tyle, by zagwarantować sobie agenta granego przez bardzo zabawnego, scuzzballowego Jasona Schwartzmana. A potem jeszcze szybciej, Link zmienia się z uprzejmego, choć niestabilnego młodego mężczyzny, który włóczy się z przyjaciółmi, w wszechmocną, nieznośną dziurę, bezwzględnie mającą obsesję na punkcie wspinania się po liczbach, w przestrzeni jednego montażu Day-Glo.