Pierwszy numer muzyczny Encanto szybko wprowadza nas w magiczną rodzinę Madrigal, która dawno temu osiadła w ukrytym zakątku kolumbijskich gór, tworząc małe miasteczko. Mieszkają w żywym, magicznym domu, którego krzesła i półki podskakują, jakby nawiedzane przez złośliwego poltergeista. Każdy członek rodziny ma magiczny dar, którego używa, aby pomóc miastu. Na przykład Luisa jest wystarczająco silna, aby unieść całe mosty i windy. Dolores jest w stanie usłyszeć wszystko z daleka – nawet szczury chowające się za ścianami. Młody i porywczy Camilo jest zmiennokształtnym, zdolnym do przemiany w każdego, kogo zobaczy. Masz pomysł.

Jednak w przeciwieństwie do wszystkich innych członków jej rodziny, młody Mirabel nigdy nie otrzymał żadnych mocy. W swojej rodzinie tytanów jest nietypowa. W najlepszym razie stale niedoceniany przez mieszczan i samych madrygałów, aw najgorszym całkowicie ignorowany. Kiedy magia spajająca ich miasto zaczyna się rozpadać, Mirabel postanawia uratować sytuację i raz na zawsze udowodnić, że jest warta. Można by się spodziewać, że ta misja zabierze Mirabel w niebezpieczną przygodę w Kolumbii, jak to często robią te filmy, ale Encanto łamie ten schemat, będąc prawie całkowicie osadzonym w domu Madrigala. To nigdy nie ogranicza jego zakresu, biorąc pod uwagę, że dom jest znacznie większy w środku (tak, żart TARDIS w końcu zostaje wyrzucony) i wypełniony różnorodną gamą dramatycznych scenografii.

Jest to z pewnością jeden z najlepiej wyglądających filmów animowanych Disneya. Kolumbia wydaje się być tak świeżą i kolorową oprawą animowanego musicalu. Liczby muzyczne są wizualnymi słodyczami dla oczu, a środowiska, takie jak dom, są wypełnione wspaniałymi szczegółami. Isabela Madrigal dostaje chwytliwą piosenkę, w której śpiewa o swojej mocy, by kwiaty rozkwitały do ​​woli, a to, co się rozwija, to sekwencja z setkami kolorowych bukietów w niemal każdej klatce. Dom podskakuje, przewracając meble i przesuwając płytki podłogowe, co czyni go wyjątkowo kreatywną sceną dla tych liczb i całej historii. Muzyka jest oczywiście fantastyczna, udowadniając, że Lin-Manuel Miranda po prostu nie umie napisać nudnej melodii.