Film opowiada o skazanej przestępcy Ruth Slater (Bullock), która właśnie została zwolniona z więzienia po odsiedzeniu 20 lat za zabicie szeryfa.

Poprzez serię przytłaczających retrospekcji dowiadujemy się, że Ruth mieszkała sama w swoim domu ze swoją znacznie młodszą siostrą, Katherine. Policja została wezwana do wymuszenia jej eksmisji, ale odmawiając opuszczenia posiadłości, Ruth strzela do szeryfa.

Ruth jest centrum grawitacyjnym filmu i wokół niej wiruje życie innych osób dotkniętych śmiercią szeryfa: jego synów, jej młodszej siostry i rodziny, która przeprowadziła się do jej starego domu. Każdy porusza się po własnej trajektorii, aż do zderzenia w nieco zagmatwany, ale wciąż przewidywalny sposób.

Ta dychotomia jest kręgosłupem i najgłębszą wadą The Unforgivable . Ruth jest z natury nieprzyjemna, a zatem niewybaczalna, ponieważ aby przebaczyć, musimy wierzyć, że osoba, której przebaczamy, naprawdę odczuwa wyrzuty sumienia.

Dzięki dość pomysłowej charakterystyce opartej na rzeczywistości, Ruth jest malowana zarówno jako ofiara, jak i złoczyńca. Ponieważ tak wiele jej życia zostało wykolejonych, nie jest w stanie funkcjonować w „normalnym” świecie i przedziera się przez życie z agresją i gniewem.

Niestety, prowadzi to do jednogłosowego występu, który staje się albo głośniejszy, albo cichszy w zależności od sceny, w której występuje Bullock. Kiedy poznajemy głębię jej traumy, nie służy to przeformułowaniu jej działań ani osobowości.

The Unforgivable próbuje rozwikłać złożoność tego, gdzie system karny i biała supremacja przecinają się przez Liz Violi Davis, która mówi to odświeżająco jasno swojemu białemu prawnikowi, mężowi Johnowi (Vincent D'Onofrio): gdyby któryś z ich synów był w Ruth pozycji, byliby martwi – nie po 20 latach, mogliby żyć własnym życiem.

Ruth nie jest całkiem wolna, ale trudno nie czuć się nieco zirytowanym pułapkami, które sama sobie stwarza i jak wyraźnie w nie wchodzi. Ta oczywistość nęka również dynamikę między synami zmarłego szeryfa, którzy albo próbują odejść, albo zemścić się za morderstwo swojego ojca, a przerzucanie klapek jest bardziej jak urządzenie fabularne niż jakiekolwiek decyzje oparte na traumie.

Jedynym jasnym punktem jest Blake Jona Bernthala, współpracownik Ruth, który gra w zespole rock'n'rollowym – a przynajmniej grała. Może mieć tylko kilka minut całkowitego czasu na ekranie, a jego łuk postaci nie istnieje, ale jest jedyną postacią, która nie wchodzi w interakcję ze światem zewnętrznym z miejsca gniewu.