Jak pokazuje film O psie który jeździł koleją cały film, psy są nie tylko najlepszym przyjacielem człowieka, ale też idealnymi pasażerami, którzy nie chrupią chipsów, nie rozmawiają głośno przez telefon i nie ładują brudnymi łapami bagażu na siedzenia. Chciałabym napisać, że Lampo to ósmy cud świata, nawet jeśli ekspres do Szczecina spóźnia się trzy godziny, ale byłoby to niezgodne z przesłaniem filmu dotyczącym praw zwierząt.

Magdalena Niech w sprytny sposób wykorzystuje klasyczną już literaturę dziecięcą Romana Pisarskiego, napisaną w miarę możliwości na podstawie prawdziwych wydarzeń, a my nieśmiało wkraczamy na metapoziom. Wspomniane opowiadanie, jak najbardziej istniejące w świecie kina, jest przyczynkiem do chrztu psa głównego bohatera w O psie który jeździł koleją cały film. Innymi słowy, literacka podstawa służy jedynie jako punkt wyjścia dla pomysłów reżysera, z którego czerpie on inspiracje, zgodnie z prawami filmowej adaptacji. Jest to godne pochwały, bo nie jest to bezrefleksyjna adaptacja „zdanie po zdaniu” skrojona pod szkolne wycieczki, ale skromne uwspółcześnienie historii.

Nie poprzestano jednak na przeniesieniu fabuły do współczesnej Polski, ale poszerzono fabułę i wachlarz postaci, ukazano wydarzenia w kontekście dostępnym dla dzieci w ich cyfrowej codzienności, a także zmieniono efektowne zakończenie (co zdradza również oficjalny plakat filmu O psie który jeździł koleją online, który zabiera dzieci przez tv, by obejrzeć film). (Jest to również ujawnione na oficjalnym plakacie filmu, tak jakby rodzice z góry wiedzieli, że zabranie ich dzieci do kina nie będzie traumatyczne). Było to konieczne, aby cały dramat był bardziej ekscytujący: choroba głównej bohaterki Zusi, która cierpi na wadę serca, i konieczność zebrania przez jej rodziców pieniędzy na opłacenie jej operacji.